‘A hooligans’ sport, played by gentlemen’, zo wordt rugby wel omschreven (waarbij van voetbal dan het omgekeerde wordt gezegd). Met gentlemen publiek. Dat ondervond ik al eens in Pretoria (Zuid-Afrika – Australie) en Twickenham (Engeland – Australie), maar zaterdag deed ik dat voor het eerst in het Millennium Stadium in Cardiff.
Uren van tevoren zagen de pubs in Cardiff groen (Ierland) en rood (Wales). Waar fans het niet zeker wisten, combineerden ze de accessoires, en ik spotte zelfs een man die een half Wales en een half Ierland shirt aan elkaar had genaaid. De kameraadschap tussen alle supporters is geweldig. In mijn Ierse rugby jersey kreeg ik aansprak van bejaarde Ierse boeren, Walese vrouwen met hun dochters, en een verdwaalde groep Fransen die rugby kijken in de UK zo leuk vond (ik denk dat ze het iets minder leuk vonden toen Frankrijk in een overvolle kroeg van Italie verloor overigens – het publiek was ernstig anti-Frans).
En dan het stadium. Net geen 75,000 man zaten er. En zongen er. Zowel Ierland als Wales hebben een sterke zang traditie, en ik kan melden; als tienduizenden mensen The Fields of Athenry zingen, staat het kippenvel op je armen. Zorg overigens wel dat je de tekst kent: ik krijg links en rechts commentaar dat ik niet meezong. Vervolgens immens gejuich toen het Ierse team het veld op kwam. En even later het Welshe team, geleid door een geit. Na een minuut stilte voor Japan (ook indrukwekkend, de stilte van 75,000 mensen) werden de volksliederen gezongen, en kon ik vrolijk ‘Shouhoulder, to shouhoulder’ meebrullen.
Van de laatste zes ontmoetingen in het Millennium Stadium, won Ierland er vier. Helaas mocht het zaterdag niet zo zijn. Ondanks een vroege try van captain Brian O’Driscoll, en enkele bijna-tries later in de wedstrijd, lukte het Ierland niet Wales te verslaan. De 13 punten aan het eind van de eerste helft, bleven in de tweede helft ongemoeid. Waar twee jaar geleden een overtuigend Ierland met een win tegen Wales zijn grand slam bezegelde, kwam het nu niet verder dan 19-13. Met een beetje help van de scheids voor Wales, na het goedkeuren van een controversiele try van Mike Phillips. Balen. Maar het deed niets af aan de ervaring in dit geweldige stadium zo’n wedstrijd te zien,
En zeker zo memorabel als de wedstrijd zelf, was de trein terug naar Londen. Intussen waren zowel Team Groen als Team Rood aardig bezopen, hetgeen resulteerde in vrolijke banter, en veel gezang. En in een kennismaking met een jonge Ier die werkelijk alles van Nederlands voetbal wist. Maar dat terzijde.
Fijn artikel Saskia!
Brengt me terug naar een uitverkocht Murrayfield, met m’n Schotse shirt in een vak vol Welshmen. Wát een feest!
Zeg dat nou niet H!! Ik baal al zo dat ik drie weken geleden niet dagje eerder naar Edinburgh ben gegaan :-( Kom twee keer per week langs stadion op moment, en hoop volgend jaar Murrrayfield te bezoeken, lijkt me geweldige ervaring.
Hey, dat is het mooie van 6Nations… Elk jaar weer een paar kansen! :-)